Rozdział 1.

Witam na naszym pierwszym rozdziale.
Zapraszam do czytania i skomentowania.




Jessica

- Kochanie, tak się cieszę, że już jesteś z nami - usłyszałam głos mamy, który dochodził z parteru.
Chwila, do kogo ona to powtarzała? Przecież nie spodziewamy sie gości.
Powoli otworzyłam dębowe drzwi, które lekko zaskrzypiały. Następnie skierowałam się w stronę krętych schodów w kolorze hebanowym.
Dość szybko zbiegłam z nich, przewracając się na ostatnim stopniu.
- Mamo, czy ktoś przesz...- urwałam.- To ty?
-Cześć Jess. - przywitał się.
-Nie nazywaj mnie tak! Straciłeś do tego prawo, gdy o mnie zapomniałeś! Nie chcę cię widzieć! - krzyknęłam mu prosto w oczy.
Chwyciłam za torbę, znajdującą się w kącie przedpokoju i wychodząc, trzasnęłam drzwiami.
Co on tu robi?
Pojawia sie tu po tak długiej nieobecności i uważa, że wszystko będzie w porządku?
Prawie rok.
Przez tak długi czas nie miałam z nim dobrego kontaktu.
Cholernie za nim tęskniłam, a on nawet nie raczył do mnie zadzwonić, zapytać jak sie czuję, co słychać.
Zero odzewu z jego strony.        Czy wiedział jak wiele przez niego wycierpiałam? Ile łez wylałam? Nie było go, gdy był mi potrzebny. A przecież zawsze obiecywał, że będzie miał dla mnie czas, niezależnie od sytuacji. Kiedyś mogłam na nim polegać w stu procentach, a teraz… Nie mogłabym mu ponownie zaufać.

Zniknął z mojego życia. Po co wracał? Mógł już tam zostać.

Ale nie, Pan Wielka Gwiazda Popowego Chłamu – Justin Bieber nagle przypomniał sobie o rodzinie. Jako rodzeństwo byliśmy nierozłączni, nie kłociliśmy się zbytnio jak bywa w większości rodzinach, nawet w najgorszych sytuacjach był w stanie mi pomóc. Zawsze nakłaniałam go, aby próbował swoich sił wokalnych, aby dążył do swoich celów. Szkoda, że nie przewidziałam skutków.

Dotarłam do pobliskiego parku, który zawsze odwiedzałam z moją przyjaciółką.

Kaitlyn tak naprawdę zawsze była mi bliska, jednak dopiero po wyjeździe mojego, jakże, kochanego brata zauważyłam, że była z nielicznych osób, które się one mnie nie odwróciły, gdy popadłam w kłopoty. Za to wsparcie, na zawsze będzie dla kimś wyjątkowym.

       Usiadłam na jednej z ławek w kolorze brązowym. Uwielbiałam ten zaułek, gdyż było to jedne z niewielu miejsc, gdzie słychać było ciszę. Idealne miejsce, aby pomyśleć.

Było o czym?

      Sięgnęłam do torby po papierową paczkę. Wyciągnęłam z niej jednego papierosa i włożyłam go do ust, którego następnie odpaliłam. Czułam to, jak dyn powoli roznosi się po wnętrzu. Niektorzy twierdzili, ze jest to ewidentne zatruwania ciała, ale co z tego, skoro przynosiło mi tu ulgę?

Nie była zbyt późna godzina, jednak Słońce już nie górowało . Pozwalało to na stworzenie odpowiedniego nastroju do sytuacji, jaka zawładnęła mną całą.

       Po dostarczeniu odpowiedniej ilości nikotyny, podniosłam się i powróciła pod blok Kaitlyn.

Po drodze jednak uprzedziłam ją o mojej wizycie.

-Cześć- wykrztusiłam z siebie.

-Cześć Jess, jak tam? – Jak zwykle pogodna. Dlaczego ona zawsze jest taka szczęśliwa?

-Szykuj się, idziemy dziś do klubu.

-Co? Nigdzie nie idę.

-No, proszę. Przyjechała Wielka Gwiazda, muszę odreagować.

-Nie ma mowy.

-Zaraz będę – rozłączyłam się.

Musi ze mną pójść, nie ma innego sposobu.

Po 10 minutach wędrówki znalazłam się pod wysokim wieżowcem.

-Gotowa?

-No, ale musimy tam iść? Nie mam ochoty, naprawdę.

-Zrób to dla mnie.

-No dobrze, ale wisisz mi przysługę. – Tak! Kocham tą blondynkę.

       Choćby nie wiem jak była na mnie zła, a może wściekła, to zawsze mi wybacza moje głupoty.

Wiem, że nie miała najmniejszej chęci tam iść, ale moim dzisiejszym planem było, aby porządnie się napić, chciałam zapomnieć o przykrościach. Fakt, że jednak się zgodziła bardo mnie ucieszył.

Kaitlyn

Skoro już się zgodziłam, na tą cholerną imprezę to postanowiłam chociaż jakoś wyglądać.
Przeszukałam moją szafę wypełniną rurkami we wszystkich kolarach tęczy i koszulkami.
Jedyne czego w niej brakuję to kiecki.
Na początku poszukiwań znalazłam galową spódniczkę z czasów podstawówki.
Przekoapałam się przez wszystkie półki i nic.
Wtedy przypomniałam sobie o sukience mojej mamy, która powinna być w jej pokoju.
Od wypadku nie ruszałam nic w tamtym pomieszczeniu, ale czas najwyższy to zmienić.
Odkluczyłam drzwi, weszłam i prawie się rozpłakałam. Wszystkie rzeczy przypominały mi rodziców.
Wyciągnęła z małej garderoby chabrową, dopasowaną sukienkę.
Założyłam koczyki w kształcie serduszek, wytuszowałam rzęsy i założyłam czrne barelinki
-I jak ?-zapytałam wchodząc do mojego pokoju w którym czekała Jessie
-Wow. Tak wystrojonej to ja ciebie dawono nie widziałam. Ale w czym ja mam iść ? Nie mam zamiaru wracać do domu, nie chcę go widzieć-westchnęłam
-Weś coś z szafy, ale cudów się nie spodziewaj. MOże trochę mocniejszy makijaż i fajnie uczasane włosy chociaż ci to wynagrodzą ?
-Spokojnie, ja sobie poradzę-po pau minutach dziewczyna wraz z górą ubrań poszła do toalety się przebrać. Zaczęłam się kęcić  na krześle, co ona tak długo tam robi ?
-Zyjesz jeszcze ?-krzyuknęłam w stronę białych dzrwi
-Tak, zaraz będę gotowa
-Ty to umiesz zrobić coś z niczego-powiedział wpatrując się w przyjaciółkę. Choć założyła zwykłe, czarne dżinsy, białą koszulkę z dużym napisem 'Stay' i granatowy sweterek wyglądała jakby założyła projekty znanych projektantów. A oczy pomalowane w stylu smooky eye i krwisto czerwone usta świetnie komponowały się z jej blond włosami luźno opadającymi na plecy
-To idziemy, czy będziesz tak mnie podizwiać do końca wieczoru ?-zaczęłyśmy się śmiać, zakluczyłam mieszkanie i ruszyłyśmy w stronę pobliskiego pabu. Kiedy przechodziłyśmy skrótem prowadzącym przez boczne ścieszki usłysząłam płacz. Obróciłam się w prawo i zauważyłam dziewczynę siedzącą, a właściwie kulącą się pod blokiem
-Chodźmy jej się sapytać co się stało-powedziałam dyskretnie pokazując w stronę płaczącej kobiety
-Idziemy na imprezę, nie będziemy się jescze jej problemami przejmować
-Ty możesz sobie iść, ja pójdę się zapytać-nie bacząc na reakcje Jessici podbiegłam do kobiety
-Co się stało ?-jej zapłakane, brązowe oczy spojrzały na mnie z nutą strachu i zdezorientowania-Nie bój się, jestem Kaitlyn-powiedizałam po dłuższym braku jakiejkolwiek odpowiedzi
-A ja Emily
-Chodź z nami, co będizesz tak sama pod blokiem siedziała
-Ale wy chyba na imprezę szłyście-otarła łzy
-Jessica mi kazała. A właśnie to jest Jessica. Jessie, chodź tu !-zawołałam ją, przerywając jej gre na komórcę
-Co się stało. Cześć, jestem Jessica
-Mała zmiana planów. Nie idziemy na imprezę tylko we trzy do mnie
-Co ?-zapytały jednocześnie
-Idziemy do mnie. Nathana nie ma więc będzie spokój-pomogłam wstać nowo poznaniej koleżance. Doszłyśmy do mojego domu.
-Oto moja chacjenta-powiedziałam otwierając dzrwi na czwartym piętrze